یافتههای جدید باستانشناسان در غاری در شمال اسپانیا نشان میدهد احتمالا انسانهای اولیه با خواب زمستانی از فصل سرما، جان سالم به در میبردند.بسیاری از پستانداران روی زمین توانایی خواب زمستانی را دارند. با این حال، تاکنون اعتقاد بر این بود که روند فرگشت به شکل بیرحمانهای هرگز به انسانها امکان خواب زمستانی را نداده است. اما اکنون به لطف یک مطالعه جدید روی فسیلهای یافت شده از انسانهای اولیه در اسپانیا، محققان بر این باور رسیدهاند که انسانهای اولیه در حقیقت وقتی که شرایط سخت میشده و غذا کم بوده است، به خواب زمستانی میرفتهاند.تحقیقات تازه که بر روی بقایای به جا مانده از یک گور دستهجمعی متعلق به ۴۰۰ هزار سال پیش در غار «سیما د لوس هونوسوس» در شمال اسپانیا انجام شده، نشان میدهد فسیل استخوانها دارای «آسیب فصلی» بوده است. دانشمندان میگویند الگوی ضایعات و سایر علائم آسیب در استخوانهای فسیل انسانهای اولیه همان الگوی ضایعات باقیمانده در استخوان خرسهای غارنشینی است که در فصل سرد به خواب زمستانی فرو میروند.خواب زمستانی پدیدهای رایج در میان جانورانی چون خرسها، خفاشها و جوجهتیغیهای اروپایی است. با این حال این اولینبار است که شواهدی از این پدیده نزد اجداد انسانها یافت میشود. محققان در مقاله خود گفتند فسیل استخوانها که به زمان نئاندرتالها و اجداد پیشین آنان باز میگردد نشان تغییرات فصلی را بر خود دارد، علامتی که نشان میدهد رشد استخوان برای چند ماه در هر سال مختل شده است.به گفته محققان این تغییرات فصلی نشان میدهد که رشد استخوانها به مدت چند ماه در فواصل سالانه مختل شده است. این نشان میدهد که انسانهای اولیه به شکل دورهای در شرایط متابولیکی خاصی بودهاند که

تحقیقات جدید به بررسی فعالیتها و حرکات گروهی از “انسانهای هایدلبرگی” پرداخته است که ۲۰۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰۰ سال پیش زندگی میکردند. متاسفانه، کماکان درک درستی از این گونه انسانها به دست نیامده است.تصویر هنری از محل سلاخی اسب و مردمان باکسگرو؛ در این تصویر میبینید که این محل باستانی در مقابل صخرههایی در لبه یک ناحیه قرار گرفته است.بر اساس یافتهها، این انسانها به ساخت ابزارهای مختلف از جمله ابزارهای استخوانی در اروپا مشهور هستند؛ آنها در منطقه باستانشناسی ۴۸۰۰۰۰ سالهی نزدیک باکسگرو ساسکس انگلیس یک اسب بزرگ را نیز سلاخی کرده بودند. محل سلاخی اسب یکی از مناطق نزدیک به باکسگرو میباشد که بارها و بارها مورد حفاری قرار گرفته است. این منطقه که اهمیت آن در سطح جهانی است، از قدیمیترین بقایای انسانی بریتانیا میزبانی میکند.باستانشناسان در طی حفاریهای دهه ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ میلادی موفق شدند بیش از ۲۰۰۰ قطعه تیز از هشت گروهبندی مجزا احیا کنند. انسانهای باستان در چنین مناطقی به ساخت ابزارهای مختلف مشغول میشدند و همین عامل موجب شده تا بقایای بسیاری از آنان بر جای مانده باشد. دکتر «متیو پوپ» از موسسه باستانشناسی کالج لندن به همراه همکارانش به این نتیجه رسیدند که انسانهای هایدلبرگی در ساخت چاقوهای بلند به مهارت خاصی دست پیدا کرده بودند. برخی محققان این چاقوها را بهترین ابزار قصابی توصیف میکنند.دکتر پوپ افزود: «ما یک فرصت استثنایی به دست آوردیم تا این منطقه را با جزئیات کامل مورد بررسی قرار دهیم. میدانستیم که این منطقه در گذشتهای دور از جمعیت بزرگی میزبانی کرده است. انسانهای باستانی در این منطقه گرد هم میآمدند تا اسبهای مرده را قصابی کرده و سپس آنها را بخورند. این باورنکردنی است

درو مکمارتین (Drew McMartin)، محقق حوزه اقتصاد کلان، در رشتهتوییتی وضعیت اقتصاد جهان را با استناد به تاریخ بررسی کرده است. او در پست خود با اشاره به ابر تورم روم باستان، آن را با تورم امپراتوری رایش آلمان (قبل از نازی و هیتلر) و وضعیت فعلی تورم در جهان مقایسه میکند و نتیجهگیری میکند که اقتصاد جهان با ارزهای دولتی به سمت بحران میرود. ترجمه رشتهتوییت این محقق را در ادامه میخوانید.هزاران سال پیش از دوران رایش، دنیا شاهد کاهش شدید ارزش ارز امپراتوری روم بود. سرآغاز قرن دوم بعد از میلاد با سلطه امپراتوری روم بر تمام اروپای غربی، بخشهایی از شمال آفریقا و خاورمیانه همزمان شده بود. برخی از برآوردها حاکی از آن است که ۶۵ الی ۱۰۰ میلیون نفر تحت حکمرانی رومیان زندگی میکردند؛ حدود ۲۰ درصد جمعیت جهانِ آن زمان.قلمرو امپراتوری رومبا وجود تمام این شکوه و جلال، ۱۵۰ سال بعد، روم در حال فروپاشی بود. عواملی زیادی را میتوان در بحران قرن سوم میلادی دخیل دانست.هرجومرجهای سیاسی، فساد، سیر کند توسعه، جنگها و غیره، همه و همه از جمله این عوامل بودند. در این میان اما، به نظر من بزرگترین عامل، بیارزشیِ ارز رومیان بود.کاهش شدید ارزش ارز در روم باستان در نهایت به دریافت بیش از اندازه مالیات و افزایش تورم و در نتیجه بحران اقتصادی منجر شد.روم در آستانه سقوطرد کاهش ارزش ارز رومیان یا به توصیف بهتر، سکه رومی را میتوان در مقدار فلز بهکاررفته در دناریوس دنبال کرد.دناریوس یک سکه نقرهای بود که در دو قرن ابتدایی امپراتوری روم برای مصارف معمول مردم ضرب میشد.دناریوسیک سکه ۴ گرمی در سال ۶۰ پس از میلاد، از ۹۵٪ نقره تشکیل شده بود. این میزان در سال ۱۱۰ پس از میلاد به ۸۵٪ رسید. در سال ۱۷۰ پس